The Waking Nightmare - The Blood of Heroes (2012)

Fanom old-schoolowego industrialu raczej nie trzeba przedstawiać Justina Broadricka. Ten sympatyczny gość, pochodzący z Birmingham, brytyjskiej stolicy heavy metalu, od 30 lat aktywnie udziela się jako muzyk, wokalista i producent, co owocuje długą jak stąd do Japonii listą zespołów, projektów i gościnnych występów. W 2010 roku zadebiutował jeden z jego najnowszych tworów, The Blood of Heroes - pod koniec zeszłego roku premiere miał drugi longplay grupy, zatytułowany "The Waking Nightmare"

    
O wyjątkowości TBoH stanowi przede wszystkim fakt, że do pracy nad materiałem Broadrick zaprasza muzyków pochodzących z różnych środowisk - ciężkie gitarowe riffy przywołujące na myśl industrialowe kapele jak Godflesh czy wczesny Pitchshifter przeplatają się z elektroniką z pogranicza drum'n'bassu i jungle, całości zaś dopełniają rapujące wokale oraz okazjonalnie pojawiające się tradycyjne instrumenty, jak akordeon czy azjatycka dumbra. Za dużo? Z początku też spodziewałem się, że nic ciekawego z tego nie wyjdzie, bo z reguły jak coś jest do wszystkiego to jest do niczego - debiut grupy nie zrobił na mnie większego wrażenia, mimo że tworzyło go kilku artystów, których pojedynczo darzę sporą sympatią np. Submerged albo Enduser. Po TWN nie spodziewałem się jakieś większej bomby i chyba tylko zajebista okładka nakłoniła mnie do przesłuchania.

Debiutancki album grupy przypominał nieco późne Godflesh - jasne, było tam mnóstwo elektroniki, ale nadal miałem wrażenie, że to toporne brzmienie już skąd znam. TWN w zasadzie brzmi bardzo podobnie, zdaje się jednak, że tym razem Broadrick pozostawił reszcie swojej ekipy znacznie większe pole do popisu - wszystko jest tu bardziej wyważone, bardziej zgrane ze sobą. Nawet wokalnie więcej tu różnorodności, Dr. Israel pozostał głównym wokalistą, jednak w gościnnie za mikrofonem pojawił się sam Broadrick oraz Tomas "Tompa" Lindberg znany m.in. z At The Gates. Całość sprawia wrażenie, że ekipa po prostu świetnie się bawiła przy tworzeniu tego materiału, bez spiny i nadęcia, zaś efektem tej zabawy jest ogromna przestrzeń dźwięków, przesycona cholernie mrocznym, momentami melancholijnym klimatem futurystycznej metropolii, który doskonale zilustrowały grafiki autorstwa Khomatech. Polecam, pół roku słucham tego szajsu i jeszcze mi się nie znudziło :)

Zespół: The Blood of Heroes

Album: The Waking Nightmare

Wydawca: Ohm Resistance 

Data premiery: 4 grudnia 2012

Samotność anioła zagłady - Robert J. Szmidt

Zastanawialiście się może kiedyś, jakby to było odciąć się całkowicie od innych ludzi? Rzucić w cholerę pracę, szkołę, zostawić rodzinę, ruszyć do lasu i żyć jak człowiek pierwotny? A może czasem w złości chcielibyście, by wszyscy inni nagle zniknęli? Jeśli tak, to radzę przemyśleć te życzenia…

Porucznik Adam Sawyer jest aniołem zagłady, czyli jednym z nielicznych wysoko wykwalifikowanych oficerów amerykańskiej armii, których jedynym zadaniem jest siedzenie w bazie głęboko pod ziemią z kubkiem kawki w garści i czuwanie nad konsolą sterującą głowic trineutrinowych. Tylko tyle. Fajna, dobrze płatna praca… do dnia, w którym na ekranie monitorów nie pojawiło się informacja o ataku atomowym i prawdziwy rozkaz odpalenia rakiet. A zapowiadał się kolejny nudny dzień w robocie…

Początek jest mocną stroną książki Szmidta. Zgodnie z zasadą Hitchcocka: najpierw trzęsienie ziemi, potem napięcie już tylko rośnie. Nie zdążyliśmy jeszcze na dobre zacząć, a już widzimy, jak ruskie rakiety walą się Amerykanom na głowy, zmysłowy głos byłej gwiazdy telefonicznego porno informuje nas o kolejnych zniszczeniach, zaś z rygorystycznie przeszkolonych aniołów wychodzą zwykli, przerażeni ludzie, którzy chcąc nie chcąc, muszą przyłożyć rękę do zagłady ludzkości. Wszystko opowiedziane słowami Adama, który daje o sobie znać jako koleś, z którym nie będziemy się nudzić.

Po świetnym początku dopadły mnie wątpliwości. Okazuje się bowiem, że główny bohater oraz Sue, jego życiowa i służbowa partnerka, jako aniołowie mają możliwość przespać w hibernacji najbliższe lata po ataku, aby potem wyjść i z innymi wybrańcami przywrócić życie na Ziemi. W wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności Sue umiera w swojej komorze, zaś obudzony przez komputer Adam zmuszony jest udać się w podróż przez kontynent do innej bazy, w której będzie mógł po raz kolejny zapaść w chłodny sen. Wiem, że motyw podróży to jeden z głównych filarów fantastyki w ogóle, ale jakoś nieszczególnie przepadam za literaturą, której bohaterowie przez większość czasu idą, idą… Dlatego zastanawiałem się co może być interesującego w obserwowaniu wędrówki jednego kolesia, który z oczywistych względów nie może nawet nikogo spotkać na swojej drodze i czy na dobrym początku się nie skończy. Mimo to czytałem dalej.

I miło się rozczarowałem. Szmidt w świetnym stylu przedstawia swoją wizję wymarłego, lecz wcale nie zrujnowanego świata, w którym pojedynczy człowiek, taki post-apokalityczny Robinson Crusoe, pozbawiony jedzenia, energii i większości udogodnień współczesnego świata musi zmierzyć się z żywiołem oraz własnymi słabościami i samotnością. Z pewnością fabuła nastawiona jest na akcję, dlatego Adam co chwila znajduje się w sytuacjach krytycznych, których natężenie w pewnym momencie sięga absurdalnego poziomu i może wzbudzać wrażenie, że autorowi po prostu zabrakło pomysłu - dlatego co chwila rzuca swojego bohatera na pastwę tornada, powodzi, czy mega pożaru. Ale da się to przeboleć. Brakowało mi natomiast bliższego spojrzenia na bohatera – wyobraźcie sobie, że przez kilka miesięcy nie macie się do kogo odezwać, nikt wam nie pomoże, gdy przydałaby się wam pomoc, każdy błąd może kosztować życie, a jednym z ważniejszych składników waszej diety staje się whisky, która jest jedyną prócz wody rzeczą nadającą się do spożycia. Prędzej czy później każdemu zacznie odwalać w takich warunkach. Adamowi też zdarzają się odchyły, jednak tutaj potraktowano je raczej jako urozmaicenie akcji, a nie jeden z głównych problemów. A szkoda.

Koniec końców dobrze się bawiłem przy „Samotności…”. Wbrew moim oczekiwaniom cała historia ani przez chwilę się nie dłuży, została bardzo dobrze przemyślana, nie ma więc jakichś większych nielogiczności w opisywanej rzeczywistości, a ponieważ całość została napisana świetnym, lekkim piórem, wchodzi gładko i bez popity. Jedyne co mnie nieco ukłuło to moment, w którym bohater przeszukuje księgarnię w poszukiwaniu literatury do zabicia czasu i wybiera sobie książkę Andrzeja Ziemiańskiego – może obaj autorzy się znają i kumplują (zresztą łączy ich ten sam wydawca), może to podziw dla kolegi po fachu, jednak taka kryptoreklama jest cokolwiek... dziwna. I zabawna, w negatywnym tego słowa znaczeniu. Ale to szczegół, który nie wpływa na odbiór bardzo fajnej, przyjemnej książki.

"Samotność anioła zagłady"

Robert J. Szmidt

Fabryka Słów

Lublin 2009  

No to skoro już tu zaszedłeś...

...to spocznij sobie, kowboju...



Kiedyś ktoś mi powiedział, żebym zawsze przed zrobieniem czegoś zadał sobie jedno, ale zajebiście ważne pytanie:

-Po cholerę?

Myślę, że to dobra zasada, przydałoby się więc kilka słów wyjaśnienia, po cholerę zaczynam tego bloga. Powody są dwa.
  Pierwszym powodem jest to, że uwielbiam czytać i słuchać muzyki. Ostatnimi czasy wyjątkowo odpowiadają mi książki z szeroko pojętego gatunku science-fiction - cyberpunk na równi ze zwykłymi space operami i hard SF - oraz muzyka daleko wykraczająca poza radiowy pop - industrial, dark ambient, instrumentalny hip-hop, drum n'bass oraz wszystko co można określić mianem experimental.

Drugim powodem jest to, że poza czytaniem uwielbiam gadać i pisać. Ulubionym tematem mojej gadaniny są - jak na ironię! - książki i muzyka, co jest o tyle kłopotliwe, że rzadko udaje mi się znaleźć towarzysza do dyskusji, który podzielałby moją sympatię do książek o kosmosie, robotach, komputerach i bombach atomowych czy muzyki, powiedzmy, dziwnej.

Ale nie chce prowadzić zwykłego bloga książkowego/muzycznego, na którym będę wypluwał palącą żółć na tytuły kiepskie i rozpływał się w słodyczy nad tymi genialnymi. W pewnym momencie zorientowałem się, że całkowicie pochłonęły mnie wizje Gibsona, Dicka, Lema, Asimova czy Mamoru Oshiego, kompletnie zmieniając mój sposób patrzenia na kulturę, społeczeństwo oraz przyszłość, która jawi się w skrajnie różnych barwach - dlatego na blogu będę pisać o wszystkim, co w jakiś sposób nawiązuje do "klimatu"

A zatem 

  See you space cowboy...

:)